Dit zijn de andere website van Boehringer Ingelheim

PPID bij paarden

Hoefbevangenheid

Hoefbevangenheid

Over hoefbevangen paarden

Hoefbevangen paarden hebben een ontsteking tussen de hoefwant en het hoefbeen. Hoefbevangenheid, ook wel bekend als laminitis, is een ernstige aandoening die vaak voorkomt bij PPID. In de ondervoet van een normaal paard of pony zijn het hoefbeen (het laagste botje in de voet) en de hoornwand stevig met elkaar verbonden door een fijne structuur. Dit zijn de hoeflamellen. Ook al zijn deze lamellen in staat om het hoge gewicht van paarden en pony’s te dragen, betreft het alsnog zeer kwetsbaar weefsel dat makkelijk kan worden beschadigd. Bij hoefbevangenheid raken deze hoeflamellen ontstoken, wat erg pijnlijk is voor het paard in kwestie.

Symptomen hoefbevangenheid

Wanneer de hoeflamellen ontstoken zijn, is de belasting hiervan zeer moeilijk. Het hoefbevangen paard kan daardoor zeer moeilijk staan en soms niet meer lopen. Doordat paarden en pony’s met hoefbevangenheid de hoeven niet of nauwelijks kunnen belasten, zijn diverse uitingen van pijn bij deze dieren waarneembaar. De symptomen hoefbevangenheid op een rij:

  1. Hoefbevangen paarden ‘trippelen’ of lopen zeer voorzichtig.
  2. Zij proberen het gewicht naar de achterbenen te verplaatsen en gaan met voorbenen naar voren staan.
  3. Hoefbevangen paarden willen de ondervoeten volledig ontlasten door te gaan liggen of kreupel te lopen. Soms willen ze niet meer staan.
  4. De hoeven zijn warmer dan normaal.
  5. De hartslag is duidelijk voelbaar door het kloppen van de bloedvaten in de kootholte.

Bij langdurige hoefbevangenheid - of regelmatig terugkeer - kan er blijvende schade aan de lamellen optreden. Dit kan naast het ‘zakken’ en ‘kantelen’ van het hoefbeen leiden tot permanente pijn. In ernstige gevallen van hoefbevangen paarden kan het hoefbeen de zool perforeren. In dit soort extreem ernstige gevallen is euthanasie helaas de enige optie. 

Oorzaken hoefbevangenheid

  • 1. Stofwisseling

    Een verstoring van de hormoonbalans staat op één in de oorzaken hoefbevangenheid. Het treedt op door de opname van bepaalde medicijnen of doordat het dier aan een bepaalde ziekte lijdt. Bekende ziekten bij het paard die voor een dergelijke verstoring van de hormoonhuishouding zorgen, zijn PPID en het Equine Metabole Syndroom (EMS). Sommige onderzoeken laten zien dat ongeveer 90% van de hoefbevangen paarden lijdt aan een van deze aandoeningen. Het exacte mechanisme dat hoefbevangenheid veroorzaakt, is nog niet bekend. Waarschijnlijk zorgen verhoogde spiegels van een bepaald hormoon (insuline) in het hoefgebied voor verandering in de doorbloeding en suikerstofwisseling, met als gevolg een ontsteking van de lamellen.

  • 2. Ziekte

    Ziekten op een andere plaats in het lichaam kunnen ook leiden tot hoefbevangen paarden. Het achterblijven van een deel of de gehele nageboorte, een ernstige longontsteking of ernstige diarree zijn hier voorbeelden van.

  • 3. Voeding

    Ook de opname van een plotselinge grote hoeveelheid krachtvoer of een verblijf op een ‘sappige’ weide worden gerekend tot de oorzaken hoefbevangenheid.

  • 4. Overbelasting

    Paarden met ernstige pijn aan een van de benen verplaatsen een deel van het gewicht naar het tegenoverliggende been. Het gevolg is dat de niet-pijnlijke hoef overbelast raakt. Ook wanneer een paard te veel op een harde ondergrond loopt, vergroot de kans op hoefbevangenheid.

Hoefbevangenheid behandeling

Wanneer een paard lijdt aan ernstige hoefbevangenheid moet dit direct behandeld worden. Een tijdige hoefbevangenheid behandeling verlicht de pijn en vermindert permanente schade. Bij een hoefbevangenheid behandeling neemt u de volgende stappen:

  1. Neem direct contact op met uw dierenarts
  2. Totdat de dierenarts arriveert:
  • Ga niet met het paard lopen.
  • Haal uw paard uit het weiland.
  • Zorg voor zachte ondergrond.
  • Zorg ervoor dat eten en drinken eenvoudig bereikbaar is.
  • Zorg dat de voeten gekoeld worden.
  • Zorg dat het paard een plek krijgt om te liggen.
  • Ondersteun de voet.

 

Wanneer de dierenarts arriveert, wordt het paard onderzocht. Als de diagnose hoefbevangenheid bevestigd is, worden de pijnlijke symptomen behandeld. Aangezien PPID vaak de onderliggende oorzaak is van hoefbevangenheid, is het belangrijk dat de dierenarts dit door middel van een bloedonderzoek test. De identificatie en behandeling van een hormonale aandoening kan het risico op toekomstige pijnlijke aanvallen en permanente schade verminderen. Omdat hoefbevangenheid een zeer pijnlijke aandoening is, zijn pijnstillers een belangrijk onderdeel van de behandeling. Deze medicijnen hebben naast een pijnstillende werking ook een belangrijke functie als onstekingsremmer.

 


"